حسین (ع)

در دل سوزشی وصف ناپذیر از این آه جانگداز دارم . بی تحملم از گریه های شبانه ، بی قرارم از وصف این سرای بی نشانه .چیزی نمانده كه دیگر بغضم در گلوی خشكیده ام بشكند و باران را از ابر چشمانم جاری كند .

بی قرارم امشب ، گویی این غم كهنه تمام زندگیم را به سوی او نشانه رفته . او كه لب تشنه بود و لب تشنه ماند و لب تشنه رفت ، او كه غریب بود و غریبانه رفت . كاش مردم آن زمان میدانستند حسین كیست ، كاش این جهل بزرگ از آنها رخت بر میبست ، كاش غبار نفاق و دورویی آنها با باران گریه هایشان اندكی پاك و مطهر می شد. ولی افسوس ، افسوس كه این مردم پست و عهد شكن آنقدر در تیه ظلال و گمراهی غرق شده بودند كه خدا را ، آری خدا را فراموش كرده بودند .

وقتی آن گلهای پرپر را كه با رشادت های بی شمار در راه خدا شهید شده اند به خاطر می آورم ، دستانم ناخوداگاه به آسمان گره می شود و نگاه خسته ام می بارد ... آری آنها زنده اند و آزاده اما افسوس ما در قفس جان اسیریم و درمانده .

بر روی تربت پاك دشت بلا سجده می نهم و از خدا می خواهم ما را در راه حسین ، در راه عاشورا ، در راه دین و قرآن بمیراند .

به امید روزی كه ما هم همچون آنان بر ریسمان قرب الهی چنگ زنیم .

                     دلم امروز غم داره

                                                        صدام امروز ماتم داره

                    دلم یاد كرب وبلا كرده

                                                        دلم یاد درد و بلا كرده

                    دلم شوق حسین داره

                                                        لبم خشكیده از یادش

                   چشام اشك علی اصغر

                                                        طنینش الله اکبر

         نویسنده و شاعر : محسن حمزه ای